Mijn Biografie

Hee... jij daar! Daar ben je dan... in mijn biografie! Welkom. Ik wil je eerlijk vertellen dat het best moeilijk is om uit het niets een punt te pakken om te beginnen. Zeker omdat ik op een relatief late leeftijd ben begonnen met tennis. Maar als je op 15-jarige leeftijd ineens proftennisser wil worden dan zou je toch denken dat er een voorgeschiedenis moet zijn. Laten we daarom maar teruggaan naar mijn geboorte en dan in rap tempo naar het moment waarop ik besloot proftennisser te gaan worden.

0-11 jaar

Ik viel onder het begrip huilbaby's, en ook al associeerde de dokter dat huilen met mijn voeding, iets dat na drie maanden wel weer over zou gaan, ik weet dat het daar niets mee te maken heeft gehad. Ik wil ook niet beweren dat het iets te maken heeft met mijn tennis, maar ik geloof er wel in dat ik die eerste drie maanden

iets moest verwerken. Iets dat niet zo aangenaam was. Maar goed, na drie maanden stopte ik met huilen en waren mijn ouders al lang blij.

Ik groeide op in een warm gezin samen met een twee jaar oudere broer. Ondanks de vier enorm dominante personen waaruit ons gezin bestaat, hadden we het altijd wel gezellig met elkaar en waren, en zijn nog steeds, een 'leuk' gezinnetje. Ik was erg op mezelf en lag nogal dwars, wat later een lichte vorm van ADHD bleek te zijn. Ik heb mijn jeugd ervaren als onbewust, ik wilde op de één of andere manier niet zoveel van de buitenwereld horen.

Ik was helemaal niet geïnteresseerd in sport, maar omdat mijn moeder sport bovenaan haar lijstje had staan, onder andere als therapie voor de ADHD, ging ik zwemmen, judoën, hockeyen en ook tennissen. Het boeide me allemaal niet en tijdens een hockeywedstrijd hoefde je dan ook niet raar op te kijken als ik, wanneer ik moest wisselen, niet mijn team ging aanmoedigen, maar aan de rand van de sloot aan het spelen was. Ik was en ben gepassioneerd door water en extremen.

Toen kwamen we erachter dat ik misschien 2.08 meter zou worden. Ik zat inmiddels in groep 8, maar wilde absoluut niet zo lang worden! Mijn ouders overlegden met mij en besloten om mij groeiremmers te geven. Deze groeiremmers zorgden er voor dat ik eerder zou ontwikkelen, om vervolgens eerder te stoppen met groeien waardoor ik zo rond de 1.92 meter zou worden. Dit bleek te kloppen.

11-18 jaar

In groep 8 en in de brugklas kreeg ik die groeiremmers en zag ik mijn vrienden steeds kleiner en kleiner worden. Ondertussen werd ik echter steeds sportiever. Ik begon vooral met hockey ineens heel hard te lopen waardoor ik iedereen voorbij rende. Zo'n twee jaar later belandde ik in de B1. Ik was toen ongeveer 15 jaar en begon tennis ook steeds leuker te vinden. Gelukkig werd er in de zomer niet gehockeyd waardoor ik mooi mee kon doen aan alle plaatselijke tennistoernooien. Ik begon toen pas echt te tennissen. Daarvoor had ik weliswaar in totaal misschien 20 lessen gehad maar ik ging nooit uit mezelf spelen, deed niet mee aan de voorjaarscompetitie en speelde geen toernooien.

Nu was ik 15 en wist ik ineens wat ik wilde. Ik wilde proftennisser worden en iedereen mocht dat weten. Ik heb zelfs meerdere visioenen gehad waarbij ik mezelf zag speechen op de US open. Men keek me raar aan als ik zei dat ik dacht dat ik proftennisser ging worden want ik was nog niet eens goed genoeg om in de selectietraining mee te doen van de plaatselijke tennisclub, laat staan in de fulltime groep. En dat alles terwijl er jongens van mijn leeftijd rondliepen die al op Wimbledon stonden. Ik vond het allemaal niet erg, ik besloot gewoon met allemaal jongens en meisjes van de club te gaan tennissen en zo gebeurde het dan ook dat iedereen gek werd van mij, want ik belde gemiddeld 2x per week op om te vragen of de betreffende persoon met me wilde tennissen. Meestal kreeg ik een "nee" maar er waren er toch een paar die het wel leuk vonden.

Toen ik op mijn 17e mijn H.A.V.O. afrondde, ben ik een jaar gaan reizen. Ik ging in september 2002 tot december naar Spanje waar ik ook tenniste. Na de winterse feestdagen vertrok ik naar Australië waar ik alleen ging backpacken tot maart. Ik heb daar slechts één keer getennist. Ik speelde toen nog niet in de winter dus had ik niet het gevoel dat ik iets miste.

  Perry Pauw en Gerard van Hellemondt

  Tennispark Leeuwenbergh

18-20 jaar

Al die ervaringen hadden mij aan het denken gezet. Ik wilde alles begrijpen en begon voor mezelf een tweede studie: "filosofie". Samen met mijn opgedane ervaring en "mijn ontdekte waarheden die ik logischerwijs voor mezelf heb bewezen door middel van ervaringen" werd ik steeds bewuster van wat er zich op deze aarde allemaal afspeelt. Ik begon me dingen te herinneren en sloeg die op in mijn hersenen waardoor ik bewuster werd. Die herinneringen, waarvan ik weet dat het onbewuste, conceptuele kennis is (gewoon energie) waar iedereen toegang tot heeft en wat de waarheid van het alles is, al kan en wil ik anderen daar niet van overtuigen, bleken aan te sluiten op wat ik in het buitenland en hier in Nederland daarna heb ervaren.

Ik begon steeds meer na te denken, waarden te maken en wilde alles begrijpen. Zo belandde ik ook bij de angst die ik had in tennis, al zouden het uiteindelijk allemaal nog relatief onbewuste gedachten zijn geweest. Tijdens mijn ontdekkingsreis ben ik onder andere geholpen door boeken van Krishnamurti te lezen waarvan ik twee boeken heb gekregen van mijn "mental" coach, Nick Fleury. Ik heb nog een aantal hoofdstukken van dat soort boeken gelezen na die tijd, al las ik dat soort boeken nooit uit. Nick Fleury had die boeken weer gekregen van zijn "mental" coach en is daarna in één jaar zelfs zesvoudig nationaal kampioen geworden.

Omdat ik andere mensen graag wilde betrekken in het mentale proces, omdat ik het gevoel had dat waar ik mee bezig was zou leiden tot een situatie waar we allemaal naar streven in dit leven, creëerde ik best wat moeilijke situaties. Ik had dat gevoel dan wel, maar ik was me er misschien nog niet van bewust. Misschien te vergelijken met het uitrekenen van een rekensom op een, voor jou, onbekende rekenmachine.

Mij werd vaak verteld dat ik niet ongevraagd advies moest geven. En ondanks het feit dat ik dat inderdaad deed, begrijpen veel mensen niet dat je ook non-verbaal om advies kan vragen en dat non-verbaal advies op een heel ander vlak opereert.

Ondertussen trainde ik ook in de winter door. Vaak voor school van 07:00 tot 09:00 waarna ik snel naar huis ging en met tram, bus, trein, metro, bus weer naar school doorreisde. Ik trainde dan vaak na school weer door, maar nog steeds op wilskracht. Het eerste en tweede jaar van mijn studie liep ik al fluitend door omdat ik het systeem te slim af was.

20-21 jaar

Ik raakte in het derde jaar van mijn studie bevriend met de voorzitter van de Examencommissie, Bertine van Hillo-Visser. Zij hielp me mijn tennis en studie te combineren en bood mij zelfs een zelfstandige stageopdracht aan. Ik ging een handboek maken met procesbeschrijvingen voor de examencommissie, waardoor ik ook in het derde jaar relatief veel tijd kon besteden aan tennis.

Aan het einde van het zomerseizoen 2006 besloot ik te stoppen met het volgen van trainingen bij Leeuwenbergh. Ik voelde dat ik verder moest om tot andere inzichten te komen op het gebied van tennis. Ik vond het erg moeilijk omdat ik op Leeuwenbergh, bij Gerard van Hellemondt, een kans heb gekregen die ik niet zo snel ergens anders zou hebben gekregen. Daarbij voelde ik me ook erg thuis op Leeuwenbergh. Uiteindelijk gingen we als vrienden uit elkaar en kreeg ik te horen dat ik altijd nog terug mocht komen om te praten, wat ik erg waardeerde.

Ik was van plan om te gaan trainen bij Fred Hemmes en Raymond Knaap en ging daar op gesprek. Dit bleek een succes ook al was ik in de fulltime groep degene met de laagste nationale ranking. Ik had nu alleen nog een privétrainer nodig die ik in eerste instantie dacht te hebben gevonden in Ronald van der Horst in Alkmaar. Wegens omstandigheden heb ik hem echter nooit gesproken. Ik besloot in te gaan op een aanbod van Paul Honig om eens een keer mee te trainen in Breda bij Han Hakkens. Ik kwam zonder verwachtingen en ging dezelfde avond naar huis met positieve gedachten. Han Hakkens had me in één dag laten zien wat je kan bereiken als je inspeelt op je gevoel en op de energiebanen die je lichaam kent. Ik voelde me erg vertrouwd bij deze aanpak want het sloot erg aan bij de ideeën die ik op dat moment had over tennis.

Vanaf dat moment ging ik veel (indoor) toernooien spelen, het was winter 2006/2007. Ik kwam erachter dat het niveau inmiddels zo hoog was dat ik met mijn huidige wilskracht niet meer kon winnen. Ik verloor keer op keer omdat ik ergens wist dat ik heel erg onbewust aan het tennissen was. Ik begreep het spelletje tennis gewoon nog niet helemaal. Ik kwam mezelf letterlijk keer op keer tegen en in mijn privé-omstandigheden ging het ook al niet erg best. Ondanks dat alles wilde ik nog steeds proftennisser worden, al moet ik wel toegeven dat ik even heb getwijfeld aan mezelf. Ik vroeg mezelf af: ‘Is dit nu echt wat je wilt? Met al dat lijden keer op keer?’ of ‘Kan ik nog wel steeds proftennisser worden?’

Omdat ik het eigenlijk nog steeds echt graag wilde, ondanks dat echt alles tegenzat, bleef ik eerlijk tegenover mezelf en probeerde op alle gebieden waar het niet goed met me ging oplossingen te zoeken. Bij Han Hakkens ben ik echt een paar keer 'doorgeslagen' maar Han hielp mij vaak door met mij te praten over waar ik zelf mee bezig was. Hij hielp me met mijn filosofische gedachten en vertelde me regelmatig dat ik ook hier op aarde moest zijn met twee voeten op de grond. Ik voelde me redelijk op mijn gemak omdat ik het gevoel had dat iemand me een beetje begreep. Omdat Han steeds verder ging op technisch en tactisch vlak op een gevoelsmatige manier, werd ik me steeds meer bewust van mijn eigen gevoel. Ik leek een beetje vertrouwen terug te krijgen of was het alleen maar een beetje geborgenheid? Het proces van 'doorgeslagen' zijn verdween maar stapje voor stapje en ik denk dat het totaal drie maanden heeft geduurd voordat ik een beetje rust in mijn hoofd vond. Op dat moment wist ik ook dat ik wist wat ik moest weten en dat ik nu eindelijk ook echt pas kon beginnen met leven. Ik bedoel daarmee dat ik vanaf dat moment dacht heel bewust te kunnen kiezen of ik in angst wilde leven of in liefde

De echte omkeer van het moment waar ik onbewust bewust kon kiezen voor geluk was januari 2007. Voor deze datum leerde ik van Han over het voetenwerk en paste ik dat toe in mijn trainingen op Goldstar, Amsterdam. Ik reisde elke maandag en vrijdag met de trein van Den-Haag naar Amsterdam terwijl ik elke dinsdag en woensdag van Den-Haag de andere kant op reisde naar Breda. Zo was ik dus zo'n 12 uur per week alleen al aan het reizen.

22-24 jaar

In januari 2007 zag ik in dat ik mezelf al een lange tijd voor de gek had gehouden. Ik probeerde mezelf in allerlei hokjes te plaatsen om maar te voldoen aan het beeld dat andere mensen van mij hadden. Nadat ik mijn visioen had geopenbaard aan de buitenwereld begon ik me, vol ongeloof van de reacties, afhankelijk op te stellen van andere mensen. Ik kon ze werkelijk niet begrijpen. Zagen zij dan niet de mogelijkheden van een leven op aarde? Tegenstrijdigheid na tegenstrijdigheid ontstond in mijn leven en die leverden me een heleboel angst op. De afhankelijkheid van andere mensen eiste toen zijn tol, ik kon niet meer. Het gevolg was dat ik niet langer zo door kon gaan en verbrak de meest intensieve band die ik tot dan toe in mijn leven had gehad. Ik kon niet meer, ik was zo afhankelijk dat ik de gehele werkelijkheid uit het oog verloor en daardoor verloor ik alles wat er nog echt toe deed in mijn leven. Ook in tennis kon ik niet langer doorgaan op de manier zoals ik bezig was. Tijdens de kwalificaties van het eerste gravel toernooi van 2007 in Beverwijk, zag ik in dat ik niet eens meer één wedstrijd kon spelen. Al halverwege de wedstrijd was ik uitgeput. Ik spande mijn lichaam zo aan om alles maar onder controle te krijgen dat zelfs mijn ogen er rood van aanliepen. Heel duidelijk manifesteerde zich de volgende keus: Stoppen of opnieuw beginnen. Stoppen was geen optie, ik had immers gezien wat ik had gezien. Zo begon ik dus opnieuw en nam niet de kleinste maatregelen. Naast dat het filosoferen over het leven extremen vormen begon aan te nemen, speelde ik die zomer alle nationale ranglijsttoernooien. Er was echter nog maar één ding dat centraal stond voor mij: mezelf niet verliezen. Dat hield in dat ik bewust moest letten op mijn slagen, zo ontspannen mogelijk moest proberen te spelen maar vooral, plezier te maken en me niets aan te trekken van het resultaat, oftewel al die waarden waar ik me aan was gaan hechten. Bij het eerste toernooi was het meteen raak. Ik verloor 6-0 6-0 van iemand waarvan men had gedacht dat ik zou kunnen winnen. Enkele tennissers hadden gekeken naar de wedstrijd en vroegen na de wedstrijd om uitleg. Na die uitleg verklaarde men mij voor gek, maar ik wist wel ‘beter’: Dit was mijn weg en verliet met een lach op mijn gezicht de tennisbaan. Tegelijkertijd liep ik de ene specialist na de andere af op het gebied van alternatieve geneeswijze om soepeler en atletischer te worden.

De hele zomer speelde ik zo door en de afspraak die ik had met Martin Simek om in Italië te komen tennissen bleef ik maar uitstellen. Het voelde niet als het juiste moment. In plaats daarvan had ik eind zomer 2007, na verlies na verlies te hebben geleden tijdens de toernooien, een heel sterk gevoel dat ik bij het Amstelpark in Amsterdam moest gaan trainen. Ik had al eerder over het park gehoord en ook toen trok het me al. Ondanks alle roddels die over mij de ronde gingen werd ik met een heel groot welkom ontvangen door niet alleen de trainers maar ook door de spelers. Het verbaasd me nog steeds hoe zoveel mensen zo’n hechte groep kunnen vormen met zoveel acceptatie voor elkaar. Dat is niet van deze wereld. Daarnaast waren de faciliteiten fantastisch en was de organisatie op en top geregeld. Zo kreeg ik van de trainers ruimte om invulling aan mijn eigen training te geven, hielpen ze me basisvaardigheden opnieuw aan te leren die ik niet optimaal had aangeleerd en was er een conditietrainer die zich in mijn ideeën omtrent fitness probeerde te verdiepen. Sterk was ik al en krachttraining had ik niet nodig beweerde ik. Souplesse en coördinatie waren echter van groot belang en samen vonden we daar de geschikte oefeningen voor met een geweldig resultaat! Zo werd tegen een schappelijke prijs aan al mijn wensen voldaan zonder dat grote ego’s mij iets verboden vanuit eigen standpunten. Zonder teveel commentaar kon ik daardoor de tweede maand van 2008 naar Frankrijk om aan mijn boek te schrijven om mijn bewustzijn te vergroten. Ik was er inmiddels 100% van overtuigd dat ik via de gebruikelijke manier geen proftennisser meer kon worden. Nee, ik moest het zoeken in bewustzijn en van daaruit zouden eventueel wonderen kunnen gebeuren.

Ik sloot het jaar af en kreeg veel commentaar vanwege mijn tenniswebsite in combinatie met een degradatie van niveau 3 naar 4. Al was het moeilijk om daar mee om te gaan, ik had geen andere keus dan te blijven bij wat ik zelf zag. Ik was enorm gegroeid in de omgang met mijn energie en straalde nu zelfs als ik van de tennisbaan kwam. Wat een verschil! Ik was bovendien veel bewuster en besloot het komende zomerseizoen volledig te benutten met het spelen van toernooien. Ik zou ook in categorie 4 gaan spelen want, zo is mijn visie, het gaat niet om het resultaat, maar om de manier waarop je speelt. Of je nu 4 speelt of 1, het zou geen invloed moeten hebben op de mentale situatie. Ik speelde uiteindelijk 125 wedstrijden, won 7 toernooien in de single 4, behaalde zelfs een paar keer de halve finale 3 en kwalificeerde me voor 5 mastertoernooien in de 4 die door het hele land georganiseerd werden. Helaas kon ik er maar 3 spelen omdat sommige tegelijkertijd werden georganiseerd. Twee won ik er en in de andere verloor ik de finale. Daarnaast steeg ik op de nationale ranglijst in de single van 210 naar 120. Dat het resultaat goed is was het gevolg van een bewustzijnsverandering, dat was mij wel duidelijk.

Nog geen week na de laatste wedstrijd vloog ik naar India om wederom bewuster te worden. In combinatie met een verder bewustwordingsonderzoek speelde ik mijn eerste internationale tennistoernooien in Pakistan gevolgd door één in Mumbai, India. Omgevingsfactoren in combinatie met mijn gevoeligheid zorgden voor spanning in mijn rug. Ik kon niet optimaal spelen maar dat was ook niet van belang. Het ging om de ervaring. 'Heb je vertrouwen in een land als deze, dan kan je overal spelen' was mijn idee erachter. De reis bracht me een hoop inzichten waarmee ik nu hoop mijn eerste boek te kunnen afronden. Door de publicatie van mijn boek kan ik vervolgens wat financieel onafhankelijker beginnen aan een nieuw zomerseizoen tennis.

Bedankt dat ik mijn biografie met je mocht delen.

Wil je op de hoogte blijven van mijn huidige ontwikkelingen?

Lees de updates in Nieuws of volg mij over de hele wereld onder agenda.